شیطان شده ایم و رو به دل خم نشدیم
وجدان پس کردنی زد آدم نشدیم
انگار نه انگار که تا آخرعمر
قدری به خدای خویش محرم نشدیم
-------------------------------------------
رباعی برای دوست خوبم شقایق:
در باغ دلم گلی شقایق نشده
پرخار وخس است...صاف وصادق نشده
ای عشق بیا و بیشتر شرح بده
دوزاری دل کج است عاشق نشده!
------------------------------------------
دوباره در دلش غم جا گرفته
و شب در روم جانش را گرفته
از آن روزی که آمد در حلب شمس...
زبان شعر مولانا گرفته
(از نسیم)
جاودانگان زمان
گناه در بدبختی انسان و سلب توفیق از او
چنان قوی است
که گاهی آدمی اراده ی گناهی را میکند
ولی موفق به انجام آن نمیشود
ولی همین اراده وآرزوی آن
توفیقاتی را از او سلب میکند.
امام رضا(ع):هرکس نتواند کاری کند
که به سبب آن گناهانش از بین برود
پس باید بسیار صلوات بفرستد
زیرا که آن گناهان را ریشه کن میکند.
اگر کسی بخواهد بداند که متکبر است یا متواضع
به این کلام امام صادق(ع)بنگرد :
امام صادق(ع):متواضع کسی است که
اول:در جایی که پایین تر از مقام توست بنشینی.
دوم:به هر که برخورد میکنی سلام کنی.
سوم:جر و بحث را رها کنی اگرچه حق با تو باشد.
چهارم:دوست نداشته باشی که تو را به تقوی و پرهیزگاری تعریف کنند.
امام سجاد(ع):دعای مومن یکی از سه فایده را دارد
:یابرایش ذخیره میشود و در آخرت به او سود میدهد
-یا در دنیا مستجاب میگردد
-یا بلایی را از او دور میگرداند.
مرحوم سید جعفر شهیدی:
حسین(ع)در پاسخ دعوت های مردم کوفه
و توضیح علل قیام فقط میگفت که:
حلال خدا را حرام وحرام خدا را حلال کرده اند
.و بر هر فرد آزاده ای است که چون مفسده ای دید
اگر توان داشت اصلاح کند.
...وچون نامه های مردم کوفه را دید دست به قیام زد.
پس حسین برای احیای دین از دست رفته قیام کرد.
...آنچه تشیع را در طول تاریخ پیش برده
همین عزاداری ها است.
شعر من برای مرحوم دکتر امین پور:
کجا کجا به کدامین دیار میبریم؟
به سمت فاجعه ی روزگار میبریم؟
صدایتان به درستی به گوش من نرسد...
درست میشنوم؟تا مزار میبریم؟
مگر شنیده کسی شاعری زدست رود!!!
چرا به زور غزل زیر بار میبریم؟
چه سخت باورمان میشود نبودنتان
چه ناگهان به غمی بی شمار میبریم
زلحظه های غزل وار شعر کم شده است
ز لحظه های غزل تا شعار میبریم
قطار رفت و... تو رفتی و...من چه ساده هنوز...
و تو چه سخت در این انتظار میبریم
و شعر دکترامین پور:
شب آمد روزگار دل تمام است
به دستت اختیار دل تمام است
من از چشم تو خواندم روز آغاز
که با این عشق کار دل تمام است
در زلف تو بند بود داد دل ما
در بند کمند بود داد دل ما
ای داد به داد دل ما کس نرسید...
از بس که بلند بود داد دل ما
دیشب باران قرار با پنجره داشت
روبوسی آبدار با پنجره داشت
یکریز به گوش پنجره پچ پچ کرد
چک چک...چک چک چکاربا پنجره داشت؟
راستی آیا
کودکان کربلا تکلیفشان تنها
دائما تکرار مشق آب!آب!
مشق بابا بود؟
در این زمانه هیچکس خودش نیست
کسی برای یک نفس خودش نیست
همین دمی که رفت و بازدم شد
نفس نفس-نفس نفس خودش نیست
همین هوا که عین عشق پاک است
گره که خورد با هوس خودش نیست
خدای ما اگر که در خود ماست
کسی که بی خداست پس خودش نیست
دلی که گرد خویش میتند تار
اگرچه قدر یک مگس خودش نیست
مگس به هر کجا به جز مگس نیست
ولی عقاب در قفس خودش نیست
تو ای من ای عقاب بسته بالم
اگرچه بر تو راه پیش و پس نیست
تو دست کم کمی شبیه خود باش
در این جهان که هیچ کس خودش نیست
تمام درد ما همین خود ماست
تمام شد.همین و بس:خودش نیست
شاعری روی زمین
سیب سرخی را دید
زیر لب فاتحه ای خواند و گذشت
شاعری خم میشد منشی قبله ی عالم میشد
شاعری در مشعر
عارفی در عرفات
بر گل روی محمد صلوات
شاعری وام گرفت
شعرش آرام گرفت
شاعری وارد دانشکده شد
دم در
ذوق خود را به نگهبانی داد
شاهد مرگ دل انگیز بهارم...چکنم
ابر دلتنگم اگر زلر نبارم...چکنم
یک بیک با مژه هایت دل من مشغول است
میله های قفسم را نشمارم...چکنم
مرحوم حسین منزوی:
در دست گلی دارم...این بار که می آیم
کان را به تو بسپارم...این بار که می آیم
در بسته نخواهد ماند...بگذار کلیدش را
در دست تو بسپارم...این بار که می آیم
میکنم الفبا را روی لوحه ی سنگی
(واو)مثل ویرانی (دال)مثل دلتنگی
بعد از این اگر باشم در نبود خواهم بود
مثل تاب بی تابی مثل رنگ بی رنگی
چشمان تو که از هیجان کریه میکنند
در من هزار چشم نهان گریه میکنند
نفرین به شعرهایم اگر چشم های تو
اینگونه از شنیدنشان گریه میکنند
استاد مرحوم آقاسی:
از ذکر علی مدد گرفتیم
آن چیز که میشود گرفتیم
در بوته ی آزمایش عشق
از نمره ی بیست...صد گرفتیم
محکوم به حبس عشق گشتیم
حکم ازلی ابد گرفتیم
کیست این ردپای پینه زده؟
گام در کوفه و مدینه زده؟
کیست این سایه بار در دل شب
کیسه ای پر ز عشق و نان ورطب؟
آه مولا مرا مدد برسان
زیر صفرم مرا به صد برسان
هفتاد و دو ماه و ظهر عاشورا
شق القمر امامر دیدم
هفتاد و دو پشت آسمان خم شد
وقتی کمر امام را دیدم
هفتاد و دو ذبح و یک خلیل الاه
در عزم خلیل حق خلل ...هرگز
در سیر و سلوک فی سبیل الاه
تعظیم به هیبت هبل...هرگز
هفتاد و دو کاروان و یک سالار
هفتاد و دو واحه روبرو دارد
گاهی ز تنور و گاه بر نیزه
با امت خویش گفتگو دارد
هفتاد و دو لحظه...لحظه ی پرواز
هفتاد و دو کربلای پی در پی
هفتاد و دو لحظه ی سرافرازی
سرهای بریده خون چکان بر نی
خدایشان بیامرزاد...
دیشب میان قالب اشعار گم شدم
دستی به قافیه پی دستار گم شدم
دیشب تمام خانه پی خویش گشته ام
گشتم نبود...نگرد...انگار گم شدم
از دست مردمان به اسلام مدعی
حلاج گشتم و به سر دار گم شدم
هرکس طریقه ی دل خود را گرفته است
من بیدلم که در پی دلدار گم شدم
گشتند مست باده طفیلان بی خرد
آن دم که در صفات تو هوشیار گم شدم
ای برتر از خیال و قیاس و گمان و وهم...
چون سعدی اندر این همه افکار گم شدم
تو ژرف تر ز روزنه ی چشم حیرتی
بی خود نبود محو تو هربار گمشدم
اینجا پرنده...عشق...هوا زاده ی دل است
چشمان عاشقان همه رو سوی ساحل است
دریا...نسیم...موج اسیر ترانه اند
صدها غزل میان شب و صبح حائل است
(از نسیم)
از باغ میبرند چراغانی ات کنند
تا کاج جشنهای زمستانی ات کنند
پوشانده اند صبح تو را ابر ها ی تار
تنها به این بهانه که بارانی ات کنند
یوسف!به این رها شدن از چاه دل مبند
این بار میبرند که زندانی ات کنند
ای گل گمان مبر به شب جشن میروی
شاید به خاک مرده ای ارزانیت کنند
یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست
از نقطه ای بترس که زندانی ات کنند
آب طلب نکرده همیشه مراد نیست...
گاهی بهانه ایست که قربانی ات کنند
شعر از کتاب گریه های امپراطور
آیا تا به حال به شخصیت (شاندل)
در نوشته های دکتر شریعتی توجه کردید؟
شاندل در فرانسوی به معنی شمع است و شمع یعنی: شریعتی مزینانی علی.........گاهی شریعتی سخنانش را از زبان شاندل بیان میکرده.
حرف های دل شریعتی:
در باغ بی برگی زادم
در ثروت فقر غنی گشتم
ازچشمه ی ایمان سیراب شدم
درهوای دوست داشتن دم زدم
در آرزوی آزادی سر بر داشتم
در بالای غرور قامت کشیدم
از شعر شرابم نوشاندند
از مهر نوازشم کردند
حقیقت دینم شد و راه رفتنم
وخیر حیاتم شد و کار ماندنم
وزیبایی عشقم شد
وبهانه ی زیستنم
می خواستم زندگی کنم...راهم را بستند
ستایش کردم...گفتند خرافات است
عاشق شدم...گفتند دروغ است
گریستم...گفتند بهانه است
خندیدم...گفتند دیوانه است
دنیا را نگه دارید...
میخواهم پیاده شوم!!!
-...و خدایا به من زیستنی عطاکن
که در لحظه ی مرگ
در بی ثمری لحظه ای
که برای زیستن گذشته است
حسرت نخورم
ومردنی عطا کن
که در بیهودگی اش سوگوار نباشم.
-دلی که از بی کسی غمگین است...
هرکس را می تواند تحمل کند.
-ارزش عمیق هرکس
به اندازه ی حرفهایی است
که برای نگفتن دارد.
-اگر پیاده هم شده است سفر کن...
در ماندن می پوسی.
هرکس را نه بدان گونه که هست
احساسش میکنند...
بدان گونه که احساسش میکنند
هست.
-استوار ماندن و زیر هرباری نرفتن
دین من است.
-اخلاص یعنی: یکتایی در زیستن
یکتایی در بودن
یکتایی در عشق
آب از دستان آرزویم میریخت
از سوز عطش خون ز گلویم میریخت
آن لحظه که تیر مشک را میبوسید...
از مشک تمام آبرویم میریخت
-----------------------------------
ای تیر کجا چنین شتابان؟...آرام
قدری به کمان بگیر دندان...آرام
ای تیر به حرف حرمله گوش نکن
برگرد..نرو تو را به قرآن...آرام
--------------------------------
گهواره ی بی ستاره را بوسیدم
هفتاد ودو ماه در بیابان دیدم
سرها نوک نیزه ها...بدن ها در خون
آمد به سرم از آنچه میترسیدم
-----------------------------
بی تاب شده از این همه ماتم...من
امواج فرات و تشنه ی زمزم...من
ازبس که گریستم لبم خشک شده
بابا دو-سه قطره آب میخواهم من
(از نسیم)
عارفه دهقانی
